Cok `zor`dun.. gercekten bu sefer cok acittin.
Ilk aninda buyuk `kayip`la basladin, sarstin.
Devam ettirdin, her seferinde almaya devam ettin, sevdiklerimi bedensel aldin benden.
Kariyerimi, isimi, sayginligimi aldin.. umudumu da yerle bir ettin. Arkadaslarimi caldin benden. Hep `Ogretme` pesindeydin. Beni hep yoklukla, kötülükle sinadin. Yasattin ve bana hep umutsuzlugu ogrettin.
`Tamam` dedim son ceyreginde.. dedim bunu en icten hem de.. yine de onca sinavinda, hep benden eksiltirken, bana oyle `guzel` seyler vereceksin, sevdiklerimin bedensel yoklugu olsa da onlarin `ozlem`i bana `umut` verecek. Bu sefer almayi degil vermeyi deneyeceksin.
Ama sen naptin? Yillarca kactigim, unuttugum, bilmek bile istemedigim kalbimin sicakligini hissettirmeye kalktin. Hah dedim, “2022, gider ayak ogretecek misin yoksa yine ama bu sefer `guzellik`lerle? Yoksa burdaydim ve acitmiyorum bu sefer, ölüm yokluguna karsi sana `ask` veriyorum ve `yeniden dogma`na sebep oluyorum, iste `sans` bu!” diyor. Tamam dedim. Doldur getir, hadi `gec` kalmayalim bu sefer…
Peki naptin? Soyle, evet naptin?
Yillar sonra dokundugun kalbimin derinliklerini bir anda `camur`la kapladin. Simsiyah yaptin, uzdun, yok ettin. Gun be gun, daha `umutsuz`, daha `korku` dolu, daha `mutsuz` oldum… karlarla kalbim bir anda isindi ve ustu camurla kaplandi. Yine acidi.. o kadar cok aci idi ki bu… o kadar coktu ki…
Artik dolmus, tukenmis, caresizce kipirdamadan beklettin.
ilk aninda, gozyaslariyla `merhaba` dedim. Umut ettim, dilekler diledim. Hep iyilikler, yine.. herkes icin hem de…
Son saatlerinde, yine gozyaslariyla `hoscakal` Demiyorum bu sefer… ama biliyor musun, busefer gercekten cok acittin, cok yoksunluk biraktin.
Hoscakal demiyorum sana 2022!
Bu sefer iyilikler elbet bulunur demiyorum. Bu sefer `bit` bile demiyorum ben. Sadece `git` diyorum! `Git`! Her cani acitan, uzen, sevgisizce, saygisizca, haksizca, hüzün dolduran herkele birlikte git!
`ölüm` gibi seyler oldu..
Cok ölen oldu…
Öldüren ise hep sen oldun.
Git 2022!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder