ölüm diye bir şey var.
hani her gün hiç aklımıza gelmeyip de sanki hiç ölmeyecek, sanki bu yaşam hiç bitmeyecek, sanki bir anlık mesele değilmiş gibi yaşıyor, yaşatıyoruz ya... o işte..
hemen geliveriyor, geldiğinde gitmiyor da.
öldüğün zaman o kadar hızlı oluyor ki.. tüm yaşanmışlıklar, söylenmişlikler, biriktirdiklerin..hiçbiri kalmıyor elinde. bitiveriyor bir anda.
her şey boş, her şey yanlış gibi geliyor...
unutulmayacak sanıyorsun, unutuyorsun, unutuluyorsun.
ölüm diye bir şey var. bu, olan her şeyin aslında hiç olmadığını anımsatan.
23 Haziran 2015 Salı
12 Haziran 2015 Cuma
10 Haziran 2015 Çarşamba
Yorgunluk..Sanki..
Yoruldum..
Evet, yaşlandım demek yerine yoruldum diyorum ben artık.
Hani klasik
bir şey var ya, “20 yaşındaki sana vereceğin tavsiye nedir?” diye, benim söyleyeceğim tek şey var.
-Öyle şeyler
yap, öyle biri ol ki, her geçen yılda, yaşlandığında, bunların yükünü taşıyarak
yorulma.
Evet yorgunum
ben, çok.
Her gün
erkenden aynı saatte kalkmaktan yorgunum, o saatte ne giyeceğimi düşünmekten de. Her
gün, yaşamımın çoğunu geçirdiğim iş yerindeki insanlara tahammül etmekten
yorgunum. Sanki hepsini yaptığımda mutlu oluyormuşum gibi.
Akşam ne
yiyeceğimi düşünmekten, alışveriş listesindeki eksikleri tamamlamaktan
yorgunum. Sanki yemek yemek çok da
umrumdaymış gibi..
Hafta sonu
sosyal olmaya çalışmaktan, olmadığımda böyle daha mutluyum diyip kendimi kandırmaktan.
Sanki kandırabiliyor muşum gibi..
Yeni şeyler
aramaktan, bulamadığımda hepsi boş diye teselli etmekten.
En çok da
planlamaktan yorgunum. Sanki gerçek
oluyormuş gibi..
Yeni birisini
tanımaktan da yoruldum. Ona alışmaya çalışmaktan, olmadığında, “olmuyorsa
olmuyor” demekten, o üzüntüyü yaşamaktan, üzüntüyü daha derin yaşamamak için
umursamaz olmaya çalışmaktan da yoruldum. Sanki üzüldüğümde ya da üzülmediğimde
değişen bir şey oluyormuş gibi.
10 sene
sonrasını düşünmekten de yoruldum. Sanki
düşündüklerim oluyormuş gibi..
İyi biri
olmaya çalışmaktan yoruldum. Daha anlaşılır, daha adil, daha güçlü, daha
zararsız, daha düşünceli, daha olumlu, daha yeni, daha sakin olmaya
çalışmaktan. Sanki bunun insanlar tarafından önemi varmış gibi..
Güçlü biri
olmaya çalışmaktan da yoruldum. Çalışmadım, oldum da. Öyle sert, öyle geçmesi
zor bir ben var ki, kendimle savaşmaktan, yumuşatmaya çalışmaktan, mutlu
olduğum şeyler başkaymış gibi yapmaktan da yoruldum. Sanki değişebilecekmiş
gibi bunlar..
Vedalardan da
yoruldum.
Aslına
bakarsanız, ben yorulmaktan yoruldum.
Yorgunum ben..
Sanki bir daha
hiç dinlenmiş olmayacak gibi..
Kaydol:
Yorumlar (Atom)
