Bazen konuşmak, bazen yazmak, bazen susmak...

Hangisini seçerdin? Ya da seçeceğin şeyden emin misin? Gerçekten ne istediğini biliyor musun yoksa sen de kitaplaşmış kelimelerin seni iyi hissettireceğini düşünüyorsun? Hani hep söylenen kelimeler var ya...

Huzur...

Mutluluk...

Heyecan...

Sadakat...

Para....

Senin de istediklerin bunlar değil mi? İlk aklına gelenler en azından. Hani karmaşık bir resimde ilk gördüğünüz kelime hangisi derler ve sen orada gördüğünün senin ihtiyacın olduğunu düşünürsün ya. En azından öyle derler. Başkaları der sen de onlara inanırsın. Sanki o başkaları seni biliyormuş, çözüyormuş gibi. Ya da o başkaları kendileri çok "iyiymiş" gibi. 

Bozuldu her ruh artık. Öyle bozuk ki, öyle yoldan çıkmış ki, düz yolun istikametinden bile habersiz. Sen, ben, öteki. Fark etmiyor artık özneler. Herkes bir ama bir o kadar da herkes birbirinden uzak. Yakın olmak isterken bile aslında bir o kadar uzak. 

Bilmek istemek gelmiyor kimsenin içinden. Öğrenmek de istemiyor. Bildikleri de öğrendikleri de yetiyor ruhlara artık. Farklı yüzler gördüğünde bile aslında aynı olduklarını anlıyorsun. Anladıklarına kör oluyorsun. Çünkü yeni anladıkların korkutuyor, acıtıyor, yoruyor seni. Yorulmak hiç istemediğin bir şey. Bir yandan yola devam etmek istiyorsun, bir yandan yolda bulduklarından kurtulmak.  Aslında o yol dümdüz olsun istiyorsun. Hiç çukuru olmasın, kıvrılmasın, çamuru da olmasın taşı da olmasın. Dümdüz olsun, aynı olsun, hiç değiştirmesin. Beş adım önceki gibi olsun. 100 adım sonranda olacağı gibi olsun. Hep aynı kalsın.

Ama aynı kalan sana huzur vermiyor. Mutluluk vermiyor. Heyecanlanmıyorsun bile. Yeni olan bir şey yok ki. Göremiyorsun bunu. Görüyorsan da bilmiyorsun. Bilmek istemiyorsun. Susmak ve aynıya devam etmek istiyorsun. Basit olan senin olsun, yorulma, şaşırma. Hep aynı kal istiyorsun. Yetmediği anda ise kalakalıyorsun.

Gerçekten biliyor musun ne istediğini? Bildiğin istediklerin senin oluyor mu?

 Olmadığında konuşuyor musun, susuyor musun, yazıyor musun...