insanların kendi hatalarını kabul etmesi zor oluyor. 
bazen gerçeği, doğruyu ya da yapılması gerekeni göre göre hatayı yapmaya meyilli insan. çünkü defolu bir canlı o da. 
o zamana kadar oluşturduğu karakteri, doğruları, gerçekleri, vazgeçilmezleri yıkılmaya başladığında, kendinle bu kadar çeliştiğini gördüğünde, işte o an başlıyor bu nefret duygusu.

psikoloji der ki : önce kendini sevmeli, önce kendini affetmelisin. işte en zor olanı bu oluyor. egoları yüksek insanlar, bencil insanlar, gerçeklerden korkan insanlar bu duygudan bihaberler. çünkü onlara göre kendileri hariç herkes hatalı, her şey yanlış ya da eksik. cehalet mutluluktur, unutmayın.

kendinden nefret etmeye başladığın an, her şeyin çözülmeye ve dibe çöküşün hızlanmaya başladığı an gelmiş oluyor. kendini affedememek en zor olanı maalesef. o zamana kadarki tüm doğrularınla benliğine yabancılaşmaya başlıyorsun ve hem olayın duygusal acısı hem de kendinle olan çelişkilerin, o duyguyu daha da körüklemeye başlıyor.

birçok insan kendinden nefret ediyor aslında. sadece bunu görebilenler, yaşayabilenler, itiraf edebilenler var.. çoğu kişi ise bu güçlü duyguyu başkalarına yönelterek alıyorlar intikamlarını. ya da aldıklarını sanıyorlar. Zaten birçoğumuz sanrılaştırdığımız hayatları yaşamıyor muyuz? -mış gibi yapıp günü kurtarmıyor muyuz? 

bu duygudan nasıl kurtulunur bilemiyorum. kendiyle barışık yaşayan ben, en büyük gücü kendine olan inancı olan ben için öyle yabancı bir duygu ki bu.
şu aralar nefretin en büyüğünü yaşıyorum kendime ve kendimi nasıl affedip yoluma devam edeceğimi bilemiyorum.