Yalnızlık pek de sevilecek, bağlı kalacak, vageçilmeyecek şey değil.
Gün geliyor, yalnızlığına yalnızlaşıyorsun çünkü.

Komik bir şey duyduğunda bunu biriyle paylaşamamak ne demek biliyor musun? Yaptığın yemeği tuzlu yaptığında sana bunu söyleyebilecek birinin olmaması. Uyurken bir ses ile irkildiğinde seni sakinleştirecek tek şeyin yine kendi aklının olması. İçindeki sevgiyi paylaşamadıkça azalıyor işte. Acıların dağ gibi büyüyor içinde. Tatil sabahları kaltığında kahvaltı bile etmek istemiyorsun. Gece uyuduğunda üstün açık oluyor. Boğazın ağrıdığında çorbasız kalıyorsun. öksürürken suyunu kendin içmek zorunda kalıyorsun.

Hayatın hep tekil. İsteklerin tek kişilik. Yolculukların hep cam kenarı. Geleceğin daha belirsiz. Umutlarına umut ekleyemez, hayallerini daha da büyütemezsin.

Yalnızlık sadece dinginleşmek değil. Yalnızlık tekelleşmek ve zaman içinde azalmak anımsanmayacak kadar...