Yorgunluk..Sanki..

Yoruldum.. Evet, yaşlandım demek yerine yoruldum diyorum ben artık.

Hani klasik bir şey var ya, “20 yaşındaki sana vereceğin tavsiye nedir?” diye,  benim söyleyeceğim tek şey var.

-Öyle şeyler yap, öyle biri ol ki, her geçen yılda, yaşlandığında, bunların yükünü taşıyarak yorulma.

Evet yorgunum ben, çok.

Her gün erkenden aynı saatte kalkmaktan yorgunum,  o saatte ne giyeceğimi düşünmekten de. Her gün, yaşamımın çoğunu geçirdiğim iş yerindeki insanlara tahammül etmekten yorgunum. Sanki hepsini yaptığımda mutlu oluyormuşum gibi.

Akşam ne yiyeceğimi düşünmekten, alışveriş listesindeki eksikleri tamamlamaktan yorgunum.  Sanki yemek yemek çok da umrumdaymış gibi..

Hafta sonu sosyal olmaya çalışmaktan, olmadığımda böyle daha mutluyum diyip kendimi kandırmaktan. Sanki kandırabiliyor muşum gibi..

Yeni şeyler aramaktan, bulamadığımda hepsi boş diye teselli etmekten.

En çok da planlamaktan yorgunum.  Sanki gerçek oluyormuş gibi..

Yeni birisini tanımaktan da yoruldum. Ona alışmaya çalışmaktan, olmadığında, “olmuyorsa olmuyor” demekten, o üzüntüyü yaşamaktan, üzüntüyü daha derin yaşamamak için umursamaz olmaya çalışmaktan da yoruldum. Sanki üzüldüğümde ya da üzülmediğimde değişen bir şey oluyormuş gibi.

10 sene sonrasını düşünmekten de yoruldum.  Sanki düşündüklerim oluyormuş gibi..

İyi biri olmaya çalışmaktan yoruldum. Daha anlaşılır, daha adil, daha güçlü, daha zararsız, daha düşünceli, daha olumlu, daha yeni, daha sakin olmaya çalışmaktan. Sanki bunun insanlar tarafından önemi varmış gibi..

Güçlü biri olmaya çalışmaktan da yoruldum. Çalışmadım, oldum da. Öyle sert, öyle geçmesi zor bir ben var ki, kendimle savaşmaktan, yumuşatmaya çalışmaktan, mutlu olduğum şeyler başkaymış gibi yapmaktan da yoruldum. Sanki değişebilecekmiş gibi bunlar..

Vedalardan da yoruldum.

Aslına bakarsanız, ben yorulmaktan yoruldum.

Yorgunum ben..

Sanki bir daha hiç dinlenmiş olmayacak gibi..