Hayatla kavgam adil olmak üzere. Hep bunun peşinden koşarım ben. o kavgada kim galip geliyor, bilemiyorum.
Bazen yenildiğimi hissediyorum ama yeniden kuşanıyorum tüm doğrularımı ve yeniden başlıyorum savaşa. Sanırım hala zaman var bu savaşın bitmesi için. Bir gün, elbet sonlanacak benim galibiyetimle de. Buna inanmak gerek. Aksisinde herkes kadar kötü, herkes kadar acımasız olursun bir o kadar farklı olmak isterken.
Hayata bakışım ise iyi insan olmak üzere. Her ne olursa olsun iyi biri ol. Birilerinin canını acıtma, kırma, yok etme. Geri dönüşü olmayan, kapanmayan yaralar açma. Senin yüzünden değişmesin fikirleri. Sen sebep olma kötülüklere. Aksine güzel şeyler olabileceğine inandır, yılma iyi biri olmaktan. Zarar verme kimseye. Bazen seni salak sanırlar belki, belki ısrarcı, daha iyimserler saf. Olsun. Belki de hepsisin, bundan mı gocunacaksın ki? Nefes alıyorsak yaşama dair, niye kırılsın bir kalp. Çok polyanna değilim ben de. Acılar bir tek sende değil. Ama canın acımışsa bir kere, hep acımayacak ki. Ben sadece bir zerreyim, ne hakla hakettiğini verebilirim yine bir zerre olan insana.
Her an duygularımla dalga geçilmiyor mu? Ben olduğum için küçümsenmiyorum mu? Kandırılmıyor muyum zaaflarımdan? Vazgeçilmiyorum mu tüm sözlere rağmen? Red edilmiyorum mu? Küstürülmüyor mu umutlarım? Bırakılmıyorum mu yalnızlığımla? En zayıf anımda vurulmuyor muyum?
Her an yaşanmıyor mu ki? Artık kötü insanlar daha çok. Bazen sadece istedikleri, bazen zaten hep öyle oldukları için acıtıyorlar canları. Bazen bilmiyorlar nasıl acıttıklarını. Evet, var kötüler bu yaşamda.
Ama kolayı bu zaten.
Birini gülümsetmekten daha kolay ağlatmak.
Birine umut vermekten daha kolay ellerinden almak umutlarını.
Birini sevmekten daha kolay sevmemek.
Birini iyileştirmekten daha kolay yaralamak.
Birine güven vermekten daha kolay güvensiz olmak.
Birine gelmekten daha kolay gitmek.
Belki de hayata bakışım sadece zoru sevmek üzerinedir...Kim bilir..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder